این لجن زاری که من دیدم سزای صخره هاست ،

گوهر روشن دل از کان و جهانی دیگر است ،

عذر میخواهم پری ...                  

عذر میخواهم پری ...

 من نمیگنجم در آن چشمان تنگ ،

با دل من آسمانها نیز تنگی میکنند ،

روی جنگلها نمی آیم فرود ،

شاخه زلفی  گو مباش ، 

آب  دریا ها کفاف تشنه این درد نیست ،

بره هایت میدوند ،

 جوی باریک عزیزم راه خود گیرو برو ...

یک شب مهتابی از این تنگنای  بر فراز کوها پر میزنم،   

میگذارم میروم ،

ناله خود میبرم ،

دردسر کم میکنم ...

چشمهائی خیره می پاید مرا،

غرش تمساح می آید بگوش ،

کبر فرعونی و سحر سامریست ،

دست موسی و محمد با من است ،

میروی ، وعده آنجا که با هم روز شب را آشتیست ،

صـبـح چنـدان دور نیست ...

حالا که آمدی و مرا عاشق خودت کردی
آب سرد بر روی این قلب آتشین من نریز!
با رفتنت مرا وسوسه نکن که خود را از دنیا رها کنم....
حالا که آمدی و اینهمه قول و قرار دادی بیا و تا آخرین لحظه با من باش....
بیا و مرا پشیمان از این عاشق شدن نکن ....
تنهای تنها بودم ، اینک که با تو هستم
دلم میخواد تا آخرین لحظه نفسهایم
با تو باشم و دیگر به سوی تنهایی ها بازنگردم....
نمی دانم چرا اینهمه تو را دوست می دارم و لحظه به لحظه دلم
برایت تنگ می شود! تنها می دانم احساس میکنم اینک یک دیوانه ام!
دیوانه ای که شب ها با یاد تو و از دلتنگی تو
با چشمهای خیس می خوابد و روزها نیز لحظه به لحظه
به یاد تو هست و فکرش از یاد تو بیرون نمی رود!
حالا که آمدی و عاشقم کردی ، قلبم را نشکن و چشمهایم را خیس نکن!
حالا که آمدی ، مرا تنها نگذار و قلب مرا دوباره در به در این دنیای بی محبت نکن!
تو اولین و آخرین عشق منی عزیزم
چگونه تو را فراموش کنم
ای تو که مرا از گرداب تنهایی و نا امیدی نجات دادی و به زندگی سرد
و بی روح من جان تازه ای دادی!مثل خزانی بودم که با آمدنت تبدیل به بهار سبز عاشقی شدم، مثل پرنده ای
در قفس بودم که تو آمدی و مرا در آسمان آبی وجودت رها کردی!مثل کویری بودم که آرزوی یک قطره باران محبت را می کشیدم ، تو آمدی
و مرا از عشق و محبت خودت سیراب کردی عزیزم....اینک که آمدی و مرا عاشق خودت کردی رهایم نکن، مرا تنها نگذار و
به آنهمه قول و قرار وفادار باش ! تو دیگر با ما بی وفایی نکن
که دیگر صبر و طاقتمان به آخر رسیده است!
تو یکی بیا و از ته دل با ما یار باش.....
نمی توانم فراموشت کنم ای تو که مرا دیوانه کردی ، مرا در این دنیای
عاشقی در به در نکن ، فراموشم نکن و با من باش
و تا ابد مرا دوست داشته باش....
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم ، اگر می دانستی
که چشمهای بی گناه من شب و روز برای تو خیس است
و از دلتنگی تو می بارد ، اگر می دانستی تنها آرزویم به تو رسیدن است
هیچگاه مرا با این عشقت نمی سوزاندی!

دیروز به یاد روزهای آشنای با تو بودن دوباره خاطرات قدیمی را مرور کردم ،

خاطراتی که لحظه به لحظه با من و این روزهای بی قراری هستند

و رفیق نیمه راه نیستند ...

یک لحظه چشمانم مرا به گذشته برد ، حس کردم کنارمی چه لذت کوتاهی بود

رویای در کنار تو بودن ...

دلم خیلی بی قرار روزهای آشنایی شده و مدام به هر دلیلی بهانه آن آشنایی

 را که این روزها بسان غریبه ای با من شده را می گیرد و من از پس او و بهانه هایش

 بر نمی آیم

راستش را بخواهی به او حق می دهم که بی قرارت باشد آخر تو هوایش را خیلی داشتی

 اما این روزها ...

نمی دانم تا کی می توانم برایت بنویسم و اینکه آیا از نوشتن خسته می شوم یا ...

دوستی به من گفت وقتی نوشته هایم را می خواند ترس برش می دارد

 نتوانستم احساسش را درک کنم اما برای او و احساسش خیلی احترام قایلم

 هر چند در روزهای بیکسی او نیز مرا در این وادی سر گردان و حیران رها کرد و رفت اما

برای من خیلی قابل احترام است ،همینکه او نیز گاه گاهی سرکی به آشیانه من می زند

 برایم کافیست.

ولی تو که نوشته هایم را دوست داشتی نمی دانم هنوز هم به آشیانه ی من سرک می کشی یا نه ! ؟

اما برایت می نویسم تا بدانی که چقدر روزهای بی تو بودن سخت و غم انگیز و سنگین هستند ...

دفترچه ی خاطرات قلبم را که خالی از عشق و یکرنگی گشته بود، سرشار از

عشق و محبت کردی !

من که در کوچه پس کوچه های این روزگار، گم شده بودم ناگهان با جرقه ی نگاه تو ، ای بهترینم ، پیدا شدم !

تو با گرمی دستانت، با لطف بی کرانت، با عشق آسمانیت، با مهربانی بی دریغت روح زندگی را با کلام شیرینت نثارم کردی !

در جاده ی زندگی شانه به شانه ی من روانه شدی ! روانه شدیم به سوی فردا !

به سوی فردای من و تو ...به سوی فردای ما ! راه دشواری است !

 اما حضور محکم و استوارمان ، شیرینترین و آسانترین راه است برای با هم بودن و با هم ماندنمان !

اکنون با عطر نفس هایت زندگی را معنا خواهم کرد ...با طنین صدای دلنشینت ، روزها را شب ...و شب ها را روز خواهم کرد!

آری تو آن فرشته ای که واژه به واژه عشق و مهربانی را به من آموختی !