از اين همه دلتنگي كه براي قلب كوچك و شكسته ي من دردي بس بسيار است

آه از اين فراق و جدايي

آه از اين اشك و از اين حسرت تمام ناشدني

آه از دل شكسته ام

آه از قلب پاره پاره ام

آه كه اين همه درد و غصه كه لحظه اي مجالم نمي دهد

آه اي دل غصه دارم

مرحمي را نيافتم تا التيام زخمت باشد

دل من بسيار غمگين است

از اين همه بي مهري و بي معرفتي

از آدمهايي كه فقط ادعاشونه كه دوستت هستن

اما اي دريغ كه هرگز نشناختمشان

حالا كه محتاج دستاني براي كمك هستم

 ------------

گل مريم

آرزو داشتم

دشتي

پر از گل هاي مريم ......

پر از محبوبه هاي شب ...... داشته باشم

اما .....از آن همه گل هاي مريم و شب بو .....

فقظ يك  شاخه گل مريم .... و يك گلدان  شب بو داشتم  ...

كه عطرش در حياط خانه كوچك من مي پيچيد

و مرهم دردها و غمهايم بود

اما سرماي پاييز

تنها شاخه مريم را.... تنها  گل شب بو را ... خشكاند

و اينك منم

پسری  تنها ....بدون گل مريم

بدون محبوبه هاي شب

با اين حال پاييز را دوست دارم

حالا که از من دوری نمی دونم چطوری زنده بمونم

گفتی من دیوونه بودم آره من دیوونه بودم چون حالا که دوری نمی دونم با کی بمونم.

تو دوری هنوزم خاطراتت زنده موندن .

هنوزم هر شب و هر روز به یادت می نویسم....

دلتنگی های بیشترم رو پشت اشک های اسمون می ریزیم تا که معلوم نباشه چقدر عاشقت بودم.

رفتی اما نگفتم خداحافظ تا همیشه چون هنوزم با منی توی قلبم تا همیشه...

اما خداحافظ خداحافظ به ظاهر و خوش آمدی به این قلب که نداره هیچ قراری

*************

من از دلواپسی های غریب زندگی دلواپسی دارم
و کس باور نمی دارد که من تنهاترین تنهای این تنهاترین شهرم
تنم بوی علفهای غروب جمعه را دارد
دلم می خواهد از تنهاترین شهر خدا یک قصه بنویسم
و یا یک تابلوی ساده.....
که قسمت را در آن آبی کنم حرف دلم را سبز
و این نقاشی دنیای تنهایی
بماند یادگارخستگی هایم
و می دانم که هر چشمی نخواهد دید
شهر رنگی من را

**************

روز تنهايي من...
روز نيلوفري ياد تو بود
ياد لبخند نگاهت ...
ياد رويايي آغوش تو بود
روز تنهايي من...
چهره سرد زمين يخ زده بود
گره مردمك چشم تو باز
به نگاه شب تنهاييمان زل زده بود
روز تنهايي وغم.!
قدر دلتنگي من...
آســـمان پــيدا بود
.....
...
آخرين قطره اشكت ..
روي بيراهه ي ذهنم لغزيد
يـــــــــاد بــــــاد....
ياد خاكستري بغض قديمي
كه در آغوش نگاه تو شكست
يادي از رنگ فراق
رنگي از...داد ســــكـوت!!!
.....
...
اشك من جاري شد...
جاي تو خالي بود
جـــــــــاي تـــــــــو ..
عكس تو در تاغچه ي كوچك قلبم خنديد
شعر دلتنگي من سخت گريست
.....
...
روز تنهايي من...
بـــي تـــــــــــــو گذشت..
بــــي تـــــــــو نوشت.
بــــي تو شكست..

***********

شب تو موهای قشنگت گل صد ستاره کاشته

گل لاله بوسه هاشو رولب تو جا گذاشته

دل آیینه شکسته از صدای هق هق من

بی تو بوی غم گرفته همه دقایق من

شعر دلتنگی من رو کاش میومدی می خوندی

غربت تنهاییامو مثل آتیش می سوزوندی

چه شبایی که با گریه پشت این پنجره موندم

همه غم های دلم رو به یاد چشم تو خوندم

می رسی یه روز تو از راه می دونم که دیر نمی شه

دل دلمرده عاشق از غم تو پیر نمی شه

شعر دلتنگی من رو کاش میومدی می خوندی

غربت تنهاییامو مثل آتیش می سوزوندی

*******************

با نظراتتون منو همراهی کنید. متشکرم !

 اشکی بر این سخن بیفشاند:

 این سان که ذرّه های دل بی قرار من

 سر در کمند عشق تو،جان در هوای توست

 شاید محال نیست که بعد از هزار سال،

 روزی غبار ما را،آشفته پوی باد

 در دوردست دشتی از دیده ها نهان،

 بر برگِ ارغوانی،

پیچیده با خزان

 یا پای جویباری،

 چون اشک ما روان

 پهلوی یکدیگر بنشاند!

 ما را به یکدیگر برساند!

 ---------------------------------

ببار بارون ببار بارون                    دلم از زندگي خونه
ديگه هر جاي اين دنيا                    برام مثل يک زندونه
        *********
        *********
ببار بارون که دلگيرم                  ببار بارون که غمگينم
خراب حال من امشب                  دارم از غصه ميميرم

        *********
        *********
ببار اي نم نم بارون               ببار امشب دلم خسته است 
ببار امشب دلم تنگه                همه درها بروم بسته است

        *********
        *********
ببار اي ابر باروني                       ببار و گونمو تر کن
مثله بغض دل ابرا                  بباراين بغض و پرپر کن

        *********
        *********
نه دستي از سر ياري                    پناه خستگي هام شد
نه فرياد هم آوازي                        غرور خلوت ما شد

        *********
        *********
نه دل گرمي به رويايي              که من هم بغض  بارونم
نه اميدي به فردايي                       که از فردا گريزونم

----------------------------------

گله‌اي نيست اگر طاق جهان تاريک است
راه من تا دل تو راه کج و باريک است
گله‌اي نيست اگر با دل من بد شده‌اي
از کنار غم من رقص کنان رد شده‌اي
دل من تنگ نگشته، گله از دوري نيست
شِکوه از دوري راه و غم رنجوري است
حرفم از سردي کاشانه بي چلچله است
از غم تنگي دست تو هزاران گله است
خانه بي روي تو کابوس شب من شده است
شيشه قلب تو اي جان! مگر آهن شده است
نشد آن روز که تو وعده فردا ندهي
وعده يک سبد مريم زيبا ندهي
تو بگو چند کُنم صبر که تو پَر بکشي؟
به شب دفتر من کِي ميشه اختر بکشي؟
کي ميشه دلت بياد براي قلبم بميره؟
کي ميشه خاطره‌هام رنگ حقيقت بگيره؟....

تو به من خندیدی

ونمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی وهنوز,

سال ها هست که در گوش من آرام,

آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

ومن اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا,

خانه ی کوچک ما

سیب نداشت

  به ياد شبي مي افتم که تو را ميان شمع ها ديدم.

  دوباره مي خواهم به سوي تو بيايم.تو را کجا مي توان ديد؟

  در آواز شب اويز هاي عاشق؟

  در چشمان يک عاشق مضطرب؟

  در سلام کودکي که تازه واژه را آموخته؟

  دلم مي خواهد وقتي باغها بيدارند،براي تو نامه بنويسم.

  و تو نامه هايم را بخواني و جواب آنها را به نشاني همه ي غريبان جهان بفرستي.

  اي کاش مي توانستم تنهاييم را براي تو معنا کنم و از گوشه هاي افق برايت آواز
  بخوانم.

  کاش مي توانستم هميشه از تو بنويسم.

  مي ترسم روزي نتوانم بنويسم و دفترهايم خالي بمانند و حرفهاي ناگفته ام هرگز به
  دنيا نيايند.

  مي ترسم نتوانم بنويسم و کسي ادامه ي سرود قلبم را نشنود.

  مي ترسم نتوانم بنويسم وآخرين نامه ام در سکوتي محض بميرد وتازه ترين شعرم به تو
  هديه نشود.

  دوباره شب،دوباره طپش اين دل بي قرارم.

  دوباره سايه ي حرف هاي تو که روي ديوار روبرو مي افتد.

  دلم مي خواهد همه ي ديوارها پنجره شوند و من تو را ميان چشمهايم بنشانم.

  دوباره شب ،دوباره تنهايي و دوباره خودکاري که با همه ي ابر هاي عالم پر نمي شود.

  دوباره شب،دوباره ياد تو که اين دل بي قرار را بيدار نگه داشته.

  دوباره شب،دوباره تنهايي،دوباره سکوت،دوباره من و يک دنيا خاطره...